Rozbudowa stacji 220/110 kV Bydgoszcz Zachód
o rozdzielnię 400 kV

Oddziaływanie na środowisko

Stacja elektroenergetyczna jest źródłem pola elektromagnetycznego i hałasu.

Pole elektromagnetyczne

Pole elektromagnetyczne ma dwie niezależne od siebie składowe: elektryczną i magnetyczną. Pole elektryczne (E) mierzy się w kV/m (kilowolt / metr). Wytwarza je każdy obwód elektryczny pod napięciem - np. podłączona do gniazda elektrycznego, ale nie włączona lampka nocna. Kiedy lampka zostanie włączona, przez obwód popłynie prąd elektryczny, czego efektem będzie emisja pola magnetycznego, które mierzy się w A/m (amper / metr).

Wartości pól elektrycznego i magnetycznego, jakie mogą być emitowane do środowiska, są określone przepisami prawa. Polska ma w tym zakresie najbardziej rygorystyczne normy ze wszystkich krajów Unii Europejskiej.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów w Polsce dla pól o częstotliwości 50 Hz określone są następujące wartości:

  • dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową: odpowiednio 1 kV/m i 60 A/m dla składowych elektrycznej i magnetycznej;
  • dla miejsc dostępnych dla ludności: odpowiednio 10 kV/m i 60 A/m dla składowych elektrycznej i magnetycznej.

Jeśli chodzi o linie przesyłowe, to są one jednym ze źródeł pól elektromagnetycznych w środowisku. Warto wiedzieć, że są to pola niskiej częstotliwości 50 Hz (herców), takie same jak wytwarzane przez np. odkurzacz, pralkę czy żelazko, czyli urządzenia elektryczne używane w każdym domu.

Ponadto, dla wszystkich stacji projektuje się odpowiednie rozwiązania techniczne i organizacyjne, które mają zatrzymywać generowane zanieczyszczenia oraz przestrzega się zasad gospodarki odpadami.

Porównanie natężeń pól elektrycznych 50 Hz E (kV/m) Porównanie natężeń pól elektrycznych 50 Hz E (kV/m)
Porównanie natężeń pól magnetycznych 50 Hz H (A/m) Porównanie natężeń pól magnetycznych 50 Hz H (A/m)

Hałas

Głównym źródłem hałasu na stacji są:

  • autotransformatory wyposażone w wentylatory służące do ich chłodzenia,
  • zjawisko ulotu,
  • wyładowania powierzchniowe występujące na izolatorach.

Transformatory generują stały dźwięk, zwiększający swoje natężenie po włączeniu wentylatorów. Natomiast dźwięk związany ze zjawiskiem ulotu nasila się w czasie złej pogody (mżawka, słaby deszcz). W żadnym przypadku jednak, natężenie generowanego hałasu nie przekracza dopuszczalnych przepisami norm. W zależności od specyfiki terenu wynoszą od 45 dB (decybeli) w nocy, do 50 dB w ciągu dnia. Dla porównania, 55 dB to wartość odpowiadająca normalnej rozmowie towarzyskiej.

Hałas wywoływany przez linie przesyłowe najwyższych napięć Hałas wywoływany przez linie przesyłowe najwyższych napięć

W trakcie budowy, uciążliwy może być pojawiający się okresowo hałas, związany z wykorzystaniem sprzętu budowlanego. Ponadto nastąpi nasilenie ruchu pojazdów, związane z transportem materiałów budowlanych na miejsce budowy. Jednak przy prawidłowo i sprawnie prowadzonych robotach, oddziaływanie będzie krótkookresowe i nie będzie miało większego znaczenia dla środowiska.

Linie elektroenergetyczne są źródłem specyficznego rodzaju hałasu. Występuje on bowiem wyłącznie wskutek niekorzystnych warunków atmosferycznych (mżawka, lekki deszcz, sadź).

Wieloletnie badania poziomów hałasu linii elektroenergetycznych wskazują, że wartości określone w polskich normach nie są przekraczane. Dodatkowo inwestorzy linii wprowadzają nowoczesne rozwiązania, które mają zapobiegać emisji hałasu, jak np. stosowanie przewodów wiązkowych i wysokiej jakości osprzętu.

Wpływ linii na krajobraz

Linie elektroenergetyczne są specyficznym elementem krajobrazu. Bez nich nie da się jednak zagwarantować odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa energetycznego oraz stabilności dostaw energii do każdego z nas (dzięki czemu mamy prąd w gniazdkach). Wykonawca prac ma możliwość zniwelowania wpływu linii elektroenergetycznych najwyższych napięć na krajobraz. Do najważniejszych z nich należy zaliczyć: odpowiedni wybór trasy linii (np. tak, aby w jak najmniejszym stopniu zbliżała się do zabudowy mieszkaniowej), maskujące malowanie konstrukcji wsporczych, projektowanie ograniczające dominację w terenie (np. na obszarach pofałdowanych i pagórkowatych).